11.20 u. Buckminster Fuller (1895-1983) is voor veel architecten een held en inspirator. Hij ontwierp huizen, auto’s, een wereldkaart, denken in 4D (inclusief tijd) en schreef gedichten. Maar vooral zijn geodetische koepel, een systeem waarbij een grote overspanning mogelijk werd door een frame van metaal dat om de koepel zat, werd een groot succes. Musseum Marta Herford in het Duitse Herford (in een gebouw van Frank O. Gehry) liet 22 kunstenaars reageren op het werk van de Amerikaanse alleskunner. En toont het werk van de man zelf. Inclusief de prachtige Dymaxion Car uit 1933 die vriend/architect Norman Foster vorig jaar liet herbouwen. Lees de recensie.
De Pritzker Prize 2011 is toegekend aan Edouardo Souto de Moura, de Portugese architect die onder meer het voetbalstadion Brage (EK 2004) ontwierp en het museum Paula Rego.
De winnaar van de belangrijkste architectuurprijs ter wereld is voor Nederlanders toch vooral de man van Oranje versus Letland (3-1). Het was een wedstrijd tijdens het EK voetbal 2004 in Portugal die ons nipt door de eerste ronde loodste, ondanks het dramatisch dom wisselen van Arjen Robben door trainer Dick Advocaat, een wedstrijd eerder. Het stadion waar de Balten op dat EK werden afgedroogd, is ontworpen door Eduardo Souto de Moura (58), laureaat van de Pritzker Prize 2011. Continue reading »
18 maart 2011. Over het bekroonde boek Atlas of The Conflict is tussen de auteur en vormgever een conflict ontstaan. 18 maart kreeg het boek in Leipzig de hoogste internationale onderscheiding voor boekverzorging. Maar auteur en uitgever 010 ruzieën wie die prijs toekomt.
Auteur en architect Malkit Shoshan (35) is heel ongelukkig dat de credits voor de prijs exclusief naar de Nederlandse vormgever Joost Grootens gaan. Het boek bestaat uit topografische kaarten die zij de afgelopen tien jaar heeft gemaakt en bewerkt. ‘Vorm en inhoud is een organisch geheel’, zegt ze.
De ideale stad van Le Corbusier wordt langzaam leeggeroofd. Chandigarh in India, een stad in de jaren vijftig van de vorige eeuw vormgegeven door de Zwiterse architect samen met zijn neef Pierre Jeanneret geldt als van de grootste architectonische schatten van de twintigste eeuw. Steeds vaker duiken meubels en andere roerende goederen uit de erfenis op op veilingen. Er wordt grof geld voor betaald. Het is een hele groene systematische stad, vol typische Le Corbusier gebouwen. Het beroemdste is wellicht het regionale parlementsgebouw. Na een verontrustend stuk over het leeghalen van de stad in The Guardian, is een lobby begonnen om de stad op de lijst van beschermde cultuurgoederen van de Unesco te krijgen. Hier de petitie.
Wytze Patijn neemt afscheid als decaan van de faculteit Bouwkunde in Delft. Hij vindt Westraven, het Rijkswaterstaatkantoor langs de A12, het beste gebouw van Nederland.
Zijn nieuwe werkkamer is al honderd jaar oud, maar ruikt nog vers van de opknapbeurt die deze week is afgerond. Het is een mooie hoekkamer in zo’n vroeg twintigste eeuws in neo-stijl Delfts pand, een ontwerp van oud-rijksbouwmeester Jan Vrijman. Ooit werden hier de mijnbouwingenieurs opgeleid, die de nieuwe economie van Zuid-Nederland moesten opstuwen.
Nu zit hier de nieuwe stadsbouwmeester van Delft en bouwheer van de universiteit Wytze Patijn (63). Vandaag, 27 januari 2011, neemt hij afscheid als decaan van de faculteit Bouwkunde, met een symposium over ‘de toekomst van de architect’. Nee, zegt hij meteen maar, ‘Ik ben niet somber over de architectuur of over de positie van de architect. Integendeel.’ Continue reading »
18.06 u De Olympische Spelen van 2028 op het IJ in Amsterdam, best een goed idee. The Floating Games is een project van twee Amsterdamse bedrijven (VolkerWessel Vastgoed en OeverZaaijer architecten) en het benut de grote open ruimte die Nederland heeft (het water) om compacte en duurzame spelen te organiseren vlakbij de grote stad. Alle stadions drijven, de meeste accommodaties zijn demontabel en herbruikbaar. Het plan is onlangs getoond op een sessie bij het ministerie van VWS.
Het boek Beyond the Black Box and the White Cube pleit voor nieuwe cultuurgebouwen in Nederland. ’Goed gebouw kan het bezoek verdubbelen.’
De Nederlandse blik is niet breed genoeg, vindt Johan Idema (37) van het cultureel adviesbureau LAgroup. Als hij op een bijeenkomst van theaterdirecteuren een plaatje laat ziet van het Wyly Theatre in Dallas, of het Curve Theatre in Leicester en vraagt: ‘Kent iemand dit?’ Volgen er glazige blikken. En gaan geen vingers de lucht in.
Beyond de Black Box and The White Cube is een boek, een oproep eigenlijk meer, van Idema om theatergebouwen en musea open te gooien en de nieuwe tijd binnen te laten. Continue reading »
Architect Wiel Arets bouwt in Tokyo, Madrid en Zürich, maar in Heerlen komt hij thuis. Is te zien op de tentoonstelling Stills is het Glaspaleis.
Er zijn drie sleutelwerken aan te wijzen in het oeuvre van Wiel Arets, de sterarchitect uit Limburg. Twee daarvan staan dichtbij zijn geboortegrond (Heerlen, 1955). Het eerste en vroegste – de kunstacademie van Maastricht uit 1990 – is belangrijk omdat het zijn reputatie internationaal vestigde. Het tweede werk stamt uit 2001 en is toevalligerwijs ook aan kunst opgeknoopt: het privémuseum Hedge House bij kasteel Wijlre. Continue reading »
De tentoonstelling Berlage Totaal in het Haags Gemeentemuseum toont het niet-architectonische oeuvre van de ontwerper Hendrik Petrus Berlage.
Berlage was een architect die het detail zo serieus nam, dat hij zijn eigen baksteen ontwierp. De ‘Berlage steen’ was geel, werd speciaal voor het Haags Gemeentemuseum gebakken en was 11 centimeter lang. Die maatvoering was belangrijk, want de plattegrond van het museum is opgebouwd in een raster van 110 bij 110 centimeter. Symmetrie, verhoudingen, ritmiek, het was cruciaal voor de architect.
Zo’n man, die het detail heel serieus nam, nam alles wat hij ontwierp heel serieus. En alles dat was veel, veel meer dan de gebouwen die we van hem kennen: de Koopmansbeurs in Amsterdam (1903) en het Gemeentemuseum Den Haag (1935). Hendrik Petrus Berlage (1856-1934) was namelijk ook ontwerper van stoelen, tafels, lampen, kachels en glasservies. Continue reading »
Het Dordrechts Museum gaat 28 november open na drie jaar dicht te zijn geweest voor een verbouwing. Architect Dirk Jan Postel voegde het nieuwbouwdeel als een stealth in de historische bebouwing.
DORDRECHT
Het eerste dat opvalt, is dat er niet zo veel opvalt. De eeuwenoude dikke platanen staan onaangeroerd in de tuin voor het Dordrechts Museum. De sobere neobarokke voorgevel die zich in een u-vorm om de tuin vouwt, bepaalt nog altijd het karakter van het gebouw. En het stevige hek aan de straat lijkt zo uit de negentiende eeuw weggelopen, de tijd dat het gebouw dienst deed als stadsgesticht.
Maar binnen is alles anders.
De verbouwing van het Dordrechts Museum heeft drie jaar gekost en het resultaat is van een verademende rechtlijnigheid. Alles is ten dienste gesteld van de schilderijencollectie. De oudbouw is volledig ontruimd voor de grote Dordtse zonen als Aelbert Cuyp, Nicolaes Maes, Ferdinand Bol en Arent de Gelder. Hun werk hangt ouderwets dicht op elkaar. In alles ademt het museum één gedachte: Hier in Dordrecht hebben we een rijke traditie van schilderen. Continue reading »